> Muziek-Teksten-Theater		> Pers-Teksten-Reacties

>Pers-Teksten-Reakties<

>>REAKTIES<<

	Voeg hier UW reaktie toe :
	email:
	naam:
	reaktie:
		:: Bekijk hier alle reakties ...

>>PERSTEKSTEN<<

	28-2-2007		INTERVIEW MET 'HET VOLK/ HET NIEUWSBLAD' 19/12/06
	,,IK WIL GEEN DROL TOT KUNST VERHEFFEN'' VLOESBERG - Als regisseur leerde hij de broertjes van Kommil Foo hun eigen taal ontdekken. Als artistiek directeur van figurentheater Ultima-Thule grossiert hij in sfeervolle voorstellingen, die hij liefst ook nog zelf schrijft. En hij maakt liedjes om zelf te zingen en libretto's voor diva's. Wim De Wulf is een grensgeval. Geen wonder dat hij in Vloesberg kwam wonen. Als het te evident wordt, zoek ik iets anders'' is Wims adagio. De kans dat hij zijn oude hoeve aan de rand van de Vloesbergse bossen snel verlaat, is dus gering. ,,Als je verbouwt, weet je waar je begint, maar zelden waar je eindigt. We zijn van de oude schuur een muziekstudio, werkruimte en een chambre d'hôte aan het maken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Stedenbouw is in Wallonië niet scheutig om vergunningen af te leveren. O wee als je een verticaal geplaatste laag stenen horizontaal wil heropmetselen. Laat staan dat je een dak een half meterke zou omhoogtrekken. We hebben de zaak dus maar een half meterke uitgegraven.'' Waarom komt een Gentenaar in Vloesberg wonen? Wim De Wulf : ,,We zijn heel toevallig op deze hoeve gestoten en toevallig stond ze ook nog te koop. De transactie is zeer gemoedelijk geregeld. Op zijn Waals. Ik voel mij hier helemaal thuis. Als je hier in een cafeetje zit, dan hoor je een mikmak van talen door elkaar. Frans, het typisch Henegouwse patois met flarden Nederlands en Ronsisch ertussen. Ik hou daar enorm van. De sfeer is hier ook heel anders dan in Vlaanderen. Je hebt hier onmiddellijk een klets maten om je heen, op voorwaarde dat je niet te hoog van de toren blaast. Zo van: ,,Ha bon, meneer is met theater bezig. En kan je daar van leven?'' En ze hebben hier meer tijd. Als er bij ons op de werf Waalse en Vlaamse stielmannen samen aan het werk zijn, is dat dan ook duidelijk zichtbaar.'' Het is geen toeval dat je nieuwe theaterprogramma ,,Grensgeval'' zal heten. ,, Grensgeval/Cas Limite om juist te zijn. Het is ook de titel van de cd. Er staan Franstalige en Nederlandstalige liedjes op en een uitsmijter in beide talen. Entre les deux mon coeur balance. Ik krijg blauwe bollen van het Vlaamse discours dat de jongste maanden aangewakkerd wordt door onder meer Yves Leterme. Ik vertrouw hem niet. Hij gebruikt naar mijn gevoel een beetje te vaak de woorden 'goed beleid'. Ik krijg soms de indruk dat de Vlamingen in heel de wereld geïnteresseerd zijn behalve in onze zuiderburen. Dat is enggeestig en onrechtvaardig op een ogenblik dat de wereld steeds meer open gaat voor iedereen.'' ,,Pas op, ik wil niet de indruk wekken dat ik de Walen op een gratuite manier opvrij, ik ben in mijn liedjes even scherp voor de manier waarop er door de Waalse roergangers gesjoemeld wordt en voor de manier waarop ze de Pays Noir hebben laten verloederen. Het doet mij daarentegen deugd te zien dat er op cultureel vlak steeds meer raakvlakken zijn tussen beide landsgedeelten.'' Je bent van acteur geëvolueerd tot regisseur, auteur en muzikant. Is dat toeval? ,,Ik doe niets wat aan hype onderworpen is. Dat is een constante. Het verlangen om mensen in vakjes te stoppen is een commerciële reflex. Promotiemachines hebben nood aan duidelijkheid. Met een minder evidente boodschap krijg je moeilijk iets verkocht. En dat is nochtans wat ik nodig heb: van het een in het ander stappen, dingen met elkaar verbinden. Televisie leeft bij gratie van promotie, vandaar dat ik het ook het minst interessante medium vind. Het ene programma is een doordruk van het andere, alleen gaat het nog een beetje verder. Ik wacht op het eerste programma waarin vrouwen live een ivf-behandeling ondergaan. En daarna op de versie met BV's.'' ,,Ik heb op een bepaald moment bewust gekozen om niet meer te acteren. Het was de tijd dat regisseurs nog god de vader waren. Ik kreeg het gevoel een invuller te zijn van wat de regie had bedacht, maar had geen zin om drollen tot kunst te verheffen. Ik was niet alleen, steeds meer acteurs gingen onafhankelijke producties opstarten. Op dat ogenblik heb ik bewust gekozen om te gaan regisseren.'' Om wat precies beter te doen? ,,Niet te beroerd te zijn om toe te geven dat ik als regisseur iets niet weet, bijvoorbeeld. Maar vooral ook om te leren hoe ik een autonoom bestaan kon leiden. Mijn eerste stappen als regisseur waren de openluchtspektakels op de archeologische site van Ename: Beatrijs en Don Quichote . Daarna is de bal snel aan het rollen gegaan. Ik schreef libretto's en regisseerde de opera's Raponsel en Decap van mijn maat Johan De Smet. Later trok ik ook naar Duitsland om hedendaags muziektheater te regisseren op muziek van Hans Rotman.'' Waarom liet je je meeslepen door opera? ,,Toen ik 17 was vond ik opera's iets voor mensen met aderverkalking. Ik hoorde 's zondags op de radio wel eens een diva janken, tijdens de afwas als ik met mijn broers en zussen aan het vechten was. Tot ik toevallig een paar opera's zag en ik helemaal verkocht was. Opera heeft alles: muziek, spel, interpretatie en dat irrationeel kantje dat mij ook zo fascineert aan het figurentheater. Laat mij de doodsaria uit Don Giovanni horen en al mijn haar komt recht.'' Net als opera is ook figurentheater niet bepaald een evident genre. ,,Mensen associëren het nog te vaak met de klassieke poppenkast voor kinderen, terwijl het een genre is dat evengoed aanslaat bij volwassenen. Door het mysterieuze samenspel tussen de acteurs en de poppen, krijg je als maker een enorme vrijheid. Je kan dingen vertellen en sferen oproepen die in het gewone theater onmogelijk zijn. '' Vind je het niet een beetje frustrerend dat iedereen Raf en Mich van Kommil Foo op handen draagt en maar weinigen weten dat jij er als regisseur achter zit? ,,Er is een verschil tussen appreciatie en bekendheid. Ik wil geen BV worden. Ik put mijn voldoening uit het feit dat ik het succes van die gasten vanop de eerste rij heb meegemaakt. Ik heb met hen de stap naar de grote zalen gezet. Als we samen zitten, kunnen we daar nog altijd verwonderd over zijn. Ik heb gewoon geprobeerd om ervoor te zorgen dat ze hun eigen taal konden uitpuren en gewaakt dat ze dit consequent zijn blijven volhouden. Ik heb onlangs ook de regie gedaan voor het liedjesprogramma Curieuzeneuzemosterdpot van Frank Cools, dat deze week in première is gegaan. Ongeacht de omvang van de productie is het gewoon heerlijk om samen aan dingen te sleutelen tot je het gevoel hebt dat je de boodschap op een juiste manier verpakt. Als even voor de première plots alle stukjes in elkaar haken, is het gevoel overweldigend. '' Tekst: Koen Lauwereyns Foto's: David Stockman
	14-10-2005		WAARNEMINGEN VAN WIM DE WULF (www.liedkunst.nl)
	Wim de Wulf, Of niet alleen, LC music, LCM100040 Nederland en Vlaanderen hebben een gescheiden liedcultuur. Niet zelden is een zanger van naam aan de overzijde van de grens niet bekend. Jammer.. En daarom slecht Liedkunst.nl soms de scheidslijn. Componist, tekstschrijver en zanger Wim de Wulf brengt Vlaamse pop. Of Nederpop, zoals je wilt. De muziek ligt lekker in het gehoor, is afwisselend en de uitvoering is creatief. Er is een grote variatie in stijl, onder meer door het gebruik van verschillende ritmes en instrumenten. Dit zonder afstemming en eenheid op het album te verliezen. De Wulf moet een scherp waarnemer zijn, zo blijkt uit zijn teksten. Het leidt tot levensechte voorvallen en personages op muziek. Luisteren naar de teksten staat gelijk aan deelgenoot zijn van de ervaringen van de zanger. Het voorkomen en stemgeluid van Wim de Wulf doen denken aan een havenarbeider of bouwvakker: stevig, ongepolijst, maar zeker niet ruw. Ik houd er van en kijk er naar uit Wim eens live te zijn optreden. Een kleine toevoeging voor de fans van Kommil Foo: de heren verzorgen enkele achtergrondkoortjes op deze cd.
	22-8-2005		'OF NIET ALLEEN' op Teater aan Zee Oostende
	Op het “Masterprogramma” stond zondag 1 augustus Wim De Wulf en De bezetting. Wim, is niet alleen een singer/songwriter van het zuiverste ras maar ook een goed acteur en regisseur van o.a. Kommil Foo. Wim , is naast een goed zanger ook een zeer goed verteller. In zijn realistisch getinte verhalen laat hij zijn fantasie botvieren waarbij het publiek moeiteloos met hem meegaat. Zijn verhalen, gekruid met de nodige dosis levenswijsheden, lopen als een rode draad door zijn muziek. Een muziek die zeer gevarieerd is van intimistische sfeervolle songs overslaat naar stevig gitaarwerk met een duidelijk rock- en de blueshart. “Of niet alleen”, is een goed programma vol nederlandstalige songs van Wim De Wulf. Samen met zijn “Bezetting” , Bruno Deneckere, Yves Meerschaert, Mario Vermandel en Tom De Wulf, blijft hij van het eerste tot het laatste nummer boeien. Harry De Bock op KKunst.com
	8-5-2004		INTERVIEW met DE MORGEN
	In de Oudheid werd het uiterste noorden van Europa omschreven als Ultima Thule. Verder dan het Shetland-eiland Thule reikte de bekende wereld niet en hulde het landschap zich in een mist van fabels en legenden. Met een naam als Ultima Thule moet je dus wel wat avontuurlijk aangelegd zijn en grenzen durven overschrijden. De afgelopen jaren heeft het Antwerpse figurentheatergezelschap zich ter dege van die missie gekweten. Met de 1000 Watt nominatie voor de productie '1900' in een regie van Christophe Ameye, (met Hans Van Cauwenberghe en Filip Peeters) krijgt Ultima Thule nu eindelijk ook de welverdiende brede erkenning. Deze prijs geldt immers als dé trofee voor de meest belangwekkende kinder- of jongerenproductie in Nederland én Vlaanderen van het afgelopen jaar. Poppen zijn voor kinderen... Wanneer we aan artistiek leider Wim De Wulf vragen of de nominatie voor de 1000Watt prijs al vruchten afgeworpen heeft, antwoordt hij adrem: "Dit interview bijvoorbeeld. Voor een klein theater als Ultima Thule is deze1000Watt een belangrijke push qua naambekendheid. Toen we '1900' dit jaar hernamen, liepen de zalen amper vol. Eenmaal het nieuws van de nominatie verspreid raakte, ging er bij heel wat mensen een lichtje op en waren op slag alle voorstellingen uitverkocht." '1900' een bewerking van Alessandro Barrico's roman over een jongen geboren op een schip die zijn gans leven nooit van boord zou gaan maar zich ontwikkelde tot een succesvol pianist, is een populair thema in de theater -en filmwereld. Enkele jaren geleden werd het boek nog verfilmd tot 'The Legend of 1900' door Guiseppe Tornatore met Tim Roth in de hoofdrol. Voor De Wulf past de legende na 'Split' en het omstreden opera-experiment 'Sire en Zot' perfect binnen de 'cyclus van grote en kleine verhalen' die hij vier jaar geleden begon. "Ik redeneer niet graag in termen van goede of slechte producties. Een voorstelling als '1900' die goed onthaald wordt, kan ook maar ontstaan uit de noodzakelijk stappen vooraf." Sinds dit seizoen heeft Ultima Thule voor het eerst een eigen speel- en repetitieruimte genaamd De Theatergarage. Ze deelt de plek met Theater Tol: van september tot half april bezet Ultima Thule de locatie, Tol palmt de zomermaanden in. "Vroeger zaten we overal en nergens, dankzij De Theatergarage kunnen we ons beter profileren." Al geeft De Wulf toe dat het geen evidentie is in een grijze woonwijk in Borgerhout. "Het blijkt nog maar eens dat je op een plek waar niks gebeurt veel moeilijker iets in gang kan steken, dan waar van alles te doen is. We hebben het volk nog letterlijk van straat gehaald. Tijdens een driekoningenfeest in de straat is één van onze medewerkers op hen toegestapt met de vraag of ze gratis de voorstelling wilden zien. Achteraf zei een buurtbewoner: 'Ik ben blij dat ik gekomen ben want ik peinsde eigenlijk: 't Is met poppen, 't zal wel voor kinders zijn.'" De hokjes van de cultuurpolitie... Die verwarring alsof figurentheater per definitie jeugdtheater is, gaat ook een beetje op voor deze 1000Watt nominatie. '1900' beantwoordt immers volledig aan het cliché van 'theater voor 12 tot 92 (en ouder)'. De Wulf heeft zijn bewerking van Baricco's roman nooit als jeugdtheatervoorstelling bedoeld, maar vindt die brede waaier aan publiek allerminst een probleem. "Een van de grootste clichés die leeft in het jeugdtheater is het feit dat 'het moet aansluiten bij hun leefwereld'. 'Stekezotvanu' (de productie dit begin dit seizoen bij Ultima Thule in première ging, LiLa) is een begin twintigste eeuws boerendrama. Onze schoolvoorstellingen hebben als een trein gelopen hoewel negentig procent van die twaalfjarigen zich zo'n boerenbedrijf amper kan voorstellen. Maar het intrigeert blijkbaar omdat het in de eerste plaats een verhaal is over een jongen die zijn roots ontdekt, wiens verbeelding wordt geprikkeld door een boerenknecht die hem manieren aanreikt om zijn fantasie te hanteren." "Ik geloof niet in geijkte formules als A plus B en een halve C is gelijk aan een vijfsterren voorstelling. Onlangs ben ik 'De Twaalfde Nacht' van het Rotheater en Laïka gaan zien. Ikzelf vond het een verademing om nog eens die grootse machinerie aan het werk te zien met opengaande luiken en wapperende doeken. Regisseur Jo Roets is daar door sommige collega's en sommige critici voor afgestraft omdat hij de machinerie van een grote zaal heeft durven gebruiken. En wat dan nog? Men kan het ermee oneens zijn, maar daar houdt het dan ook op. Ik heb een hekel aan cultuurpolitie." Een lief dat ik geerne zie... Vanwaar komt De Wulfs liefde voor het figurentheater? "Zoals bij ieder kind: met de fascinatie voor dat wereldje in die poppenkast. Toen ik later aan het Gentse conservatorium studeerde, zag ik Jozef Vandenberg aan het werk. Die had op de Lievekaai zijn brandweerwagen neergepoot en zijn tent opgezet. Honderd toeschouwers en een prachtige teateravond. Dat was zo inventief, grappig en ontroerend. Sindsdien heb ik geen voorstelling van hem gemist behalve zijn laatste productie die een jammerlijk eind heeft gekend." Halfweg de voorstelling waarin Vandenbergh de dood van zijn broer had trachten te verwerken, zei hij tegen zijn publiek: 'Ik ga nu af en kom nooit meer terug'. Het publiek lachte en wachtte geduldig. Want dat deed Jozef wel vaker. Maar hij is nooit meer teruggekomen. De Wulf werd in 2001 artistiek leider van Ultima Thule dat voorheen Poppentheater Joris Jozef heette. "De eerste voorstelling die ik voor Ultima Thule creëerde was 'Het paard van Troje' in 97. Het was de eerste keer dat ik met poppen werkte en de wortels van wat we nu maken ligt bij die productie. Daar zijn de puzzelstukjes in elkaar gevallen: Filip Peeters' houten poppen en scenografie, mijn manier van schrijven en het zoeken naar suggestie, Joris die een aanhanger is van het poppenspel waarbij je tegelijk laten zien dat je manipuleert en zelf acteert. Voeg daar de de samenwerking met actrices Erna Palsterman en Radomira Dostal aan toe en je hebt het vertrekpunt van toen. " Dat ziet De Wulf als zijn belangrijkste verwezenlijking van de afgelopen vier jaar: de zoektocht naar een eigen stijl die Ultima Thule met voorstellingen als '1900' , 'Stekezotvanu' of "Zie!"lijkt gevonden te hebben. Zo verbeeldt ze in '1900' de zee met een reep blauw plastic en twee waaiers: als je de ogen sluit, hoor je het geruis. "Het is de keuze voor eenvoud en suggestie, voor een magie en illusie die we tegelijk ook weer doorprikken. Dat is geen rationele maar bijna een emotionele keuze. Ik ben enorm geboeid door de bijna lege scène. Christophe Ameye die 1900 heeft voorgesteld als project en het ook geregisseerd heeft, bewandelt op zijn manier dezelfde weg. Gerda Dendooven (Zie!) eveneens. Via die verwantschappen teken je een parcours. " Namen als Fred Delfgaauw en de Zuid-Afrikaanse Handspring Puppet Company die beiden al jaren de grenzen van het genre verkennen, zijn inspirerende voorbeelden. Maar hoe zit het met de jongere acteursgeneratie? Het Gentse figurentheater Taptoe trok onlangs nog aan de alarmbel toen afscheidnemend artistiek leider Freek Neirynck sprak over de noodzaak voor meer aandacht voor het figurentheater binnen de acteer -en regieopleidingen om nieuw bloed in het genre te pompen. De Wulf vreest de toekomst niet. "Vele acteurs zoals Sven Ronsijn, Els Trio, Hans Van Cauwenberghe, Wennie De Ruyck hebben bij ons de smaak te pakken gekregen en komen op regelmatige basis terug omdat ze het geweldig vinden. Figurentheater is heel technisch, maar eenmaal je het techniekje onder de knie hebt, heb je zoveel meer mogelijkheden. Met een pop, een stok en een vod kun je mensen anderhalf uur verwonderen, ontroeren en doen lachen. Dat is de charme van het figurentheater: je gaat terug naar de bron van wat theater is." De Wulf hamert op het belang van een autonome artistieke koers en heeft dan ook zijn twijfels bij de oproep van minister van cultuur Van Grembergen om meer te fusioneren en te coproduceren tussen theaters met het oog op de volgende subsidieronde. "Hoe langer ik erover nadenk, hoe slechter ik het idee vind. Het is zoals iemand die wanhopig op zoek moet naar een lief. Als hij er dan eindelijk één vindt die op het eerste zicht voldoet, dan is het binnen de twee maanden miserie. Als hij er niet naar zoekt, loopt hij misschien zomaar op een dag de ware tegen het lijf. De zin om te fusioneren en coproduceren moet organisch ontstaan en niet krampachtig. We zijn geen banken, ook geen autoconstructeurs." God, de regisseur en de muzikant... De Wulf ging aan het Gentse conservatorium studeren om acteur te worden en zou tien jaar lang acteren bij onder meer Mannen van den Dam, Stekelbees en het NTG. "Ik wou op een podium staan: de aap uithangen, een speelvogel zijn. Regisseren was mij veel te complex. Ik kom ook uit een tijd dat de regisseurs ons graag lieten geloven dat ze een enorm moeilijk vak uitoefenden. Een regisseur was god de vader en ze zorgden er zelf wel voor dat je het geloofde ook al waren ze soms de grootste drollen tot kunst en concept aan het verheffen. Toen dacht ik: 'Als jullie mogen, dan mag ik ook'." De Wulf regisseerde als start een project op de archeologische site van Ename i.s.m. Alain Platel en Johan De Smet. Voor deze laatste schreef hij het libretto en deed hij de regie van de spraakmakende Decap orgel-opera 'Decap' en daarna ging hij hedendaagse opera's regisseren in Duitsland. Sinds enkele jaren verzorgt hij ook de regie en is hij co-auteur voor de cabaretshows van de Walschaerts brothers Kommil Foo. "Net zoals met regisseren ben ik ook in de muziek gerold. Toen ik jong was, pingelde ik wat op gitaar, trachtte nummers te brouwen. Veel verder dan politiek geëngageerd liedjes ging dat niet. Het kwam niet uit mezelf, tot ik een jaar of drie geleden wat zat te prutsen en plots een strofe en een refrein had. Op korte tijd had ik vijftien nummers." Samen met een aantal Gentse muzikanten vormt hij 'Wim De Wulf en De Bezetting' en brengen ze Nederlandstalig werk. Enkele maanden geleden stelden ze in de intieme AB Club hun cd 'Of niet alleen' voor, nu vrijdag treedt De Wulf op voor 15.000 man tijdens Nekka Nacht. Figurentheater, cabaret, kleinkunst: het zijn allemaal genres die binnen theater en muziek ten onrechte stiefmoederlijk behandeld worden. Toeval? Hij lacht: "Daar heb ik nooit bij stilgestaan. Ik ben geen zo'n rustige mens, ik ben een veelproever." LIV LAVYNE/ 21/4/04
	1-3-2004		WIM DE WULF EN DE BEZETTING
	Son premier album ' Maten En Gewichten' constituait déjà une introduction de choc. Et voici maintenant le programme 'Of Niet Alleen'. Pour l’occasion, il s’entoure de la crème de la crème avec YVES MEERSCHAERT, NILS DE CASTER, BRUNO DENECKERE, KOEN KIMPE et TOM DE WULF. Son charisme sur scène, ses récits puissants et sa langue limpide font de lui un ravissement pour les yeux et les oreilles. uit : INFOMANIF
	11-2-2004		WIM DE WULF STAPT VAN TEATER NAAR MUZIEK
	...Na de minicd 'Maten en Gewichten' heeft De Wulf een volwaardige opvolger klaar : 'Of niet alleen'. Een fijne plaat, met prachtige nummers : verhalend, schetsen uit het leven gegrepen, autobiografisch of soms gewoonweg nonsens. E ...Live komt zijn stem stevig tot haar recht, de muzikale begeleiding van 'De Bezetting' is energiek en de teksten blijven verstaanbaar... ... Een muzikale cocktail van rock, chanson, met wat folkinvloeden en hier en daar een vleugje jazz... uit : 'De Standaard'

www.wimdewulf.be

E-mail: info@wimdewulf.be